“Wees een bruggenbouwer, op jouw eigen manier”

“Wees een bruggenbouwer, op jouw eigen manier”

Soms kun je opeens worden gegrepen door een idee, een gedachte die samenvalt met dat waar je onbewust misschien al naar op zoek was. En opeens wordt je wereld een stuk groter en neem je beslissingen die je leven – en dat van anderen – veranderen. Dat gebeurde in het afgelopen jaar bij de 21-jarige Nynke de Jong.

Hardlopen & kerstbomen verkopen
Ze zitten in de Leeuwarder Stadskerk, waar beide doorgaans op zondag ontmoeten, luisteren en zingen. Nu hangt er een serene rust. Voor ze beginnen met de lunch, zijn ze even een moment stil. In woordeloos gebed om te danken voor wat vaak als zo vanzelfsprekend wordt ervaren.
“Eet smakelijk”, doorbreekt Wim Tuma de stilte. De budgetconsulent heeft Nynke uitgenodigd omdat hij geboeid raakte door al het goede waar ze zich voor inzet: “Je bent dit jaar voor het goede doel naar Indonesië geweest en nu ben je alweer bezig met de kerstbomenverkoop voor Ghana. Alles wat sociaal is heeft jouw hart, zo lijkt het.”
De jonge Friezin knikt, die maatschappelijke betrokkenheid zat er al in maar kreeg concreet vorm toen tijdens een kerkdienst werd verteld over armoede en de Muskathlon: “Dat verhaal sprak mij heel erg aan. Dat je op kunt staan tegen armoede, dat je verandering kunt brengen in de situaties van mensen.” De Muskathlon kwam precies op het goede moment, want Nynke was net bezig met een marathonschema. Na nog wat meer informatie te hebben ingewonnen stond haar besluit vast: ‘ik ga het doen’.

MUSKATHLON & COMPASSION: IN STRIJD TEGEN ARMOEDE
Over de hele wereld leven kinderen in extreme armoede. Die armoede zorgt ervoor dat ze honger leiden, zich niet kunnen ontwikkelen en aan allerlei gevaren bloot worden gesteld. De Muskathlon is een sponsorloop – in de vorm van een marathon – waar geld mee wordt ingezameld om deze kinderen te helpen. Eén van de organisaties die zorgt dat deze gelden goed terecht komen, is Compassion. Met de projecten van deze organisatie worden kinderen langdurig begeleid, ondersteund en geholpen bij hun ontwikkeling. In een veilige omgeving.
Met de Muskathlon waarin Nynke mee liep, zijn in totaal 327 Indonesische kinderen gesponsord. Meer weten of ook enthousiast geworden? Kijk dan op www.muskathlon.com.

Nienke de Jong

10 kinderen uit de armoede
Maar een paar dagen later drong het pas écht tot haar door: ‘Ik moet € 10.000 inzamelen!’. Want meedoen aan de Muskathlon betekent dit bedrag bij elkaar zien te krijgen, waarmee 10 kinderen uit de armoede kunnen worden bevrijd. “Toen zakte me de moed wel even in de schoenen”, vertelt Nynke. Maar dat gevoel verdween als sneeuw voor de zon toen ze met hulp uit haar omgeving allerlei acties op touw zette: “Dat ging gewoon zo mooi: een bedrijvenloop en flessenacties in het dorp leverden heel veel geld op, mensen doneerden spontaan geld of gingen zelf ook een kind sponsoren. Zelfs de ‘oudijzermannen’ bij ons uit de kerk droegen bij.”
De € 10.000 werd ruimschoots gehaald. “Dan kun je toch wel zeggen dat we hier welvarend zijn, vind je niet?”, vat Wim deze gulheid van mensen samen. De jonge Friezin knikt: “Zeker. Helemaal nadat ik in Indonesië ben geweest. Daar moet soms een heel gezin onderhouden worden van de verkoop van één product in één kraampje, in een rij met gelijksoortige verkopers.”

“Ik deed de ALO, maar na mijn reis dacht ik: ‘Ik ben hier een handstand aan het oefenen terwijl er elders mensen in extreme armoede leven’.”

Generaties lang in de schulden
Naast het gebrek aan welvaart, kennen delen van Indonesië ook een traditie die ervoor zorgt dat mensen generaties lang in de schulden blijven zitten: “Op het eiland waar ik ben geweest, worden bij speciale gelegenheden vaak dieren geofferd. Veel mensen kunnen zich dit niet permitteren. Daarom vragen ze iemand uit de gemeenschap om een dier, waarmee ze bij diegene in het krijt komen te staan. Per gebeurtenis stapelt die schuld zich op en werken mensen eigenlijk alleen nog maar om af te lossen. Daar komt nog bij dat zo’n schuld na overlijden wordt overgedragen aan de nabestaanden. Dus werken aan je toekomst, dat zit er voor deze mensen niet in.”
Compassion – de christelijke organisatie die zorgt dat de sponsorgelden goed worden besteed – probeert deze vicieuze cirkel van schuld te doorbreken. Op het – eveneens christelijke – eiland maken ze de bewoners zorgvuldig, stap voor stap, duidelijk dat het brengen van dierlijke offers niet meer nodig is: “Ze proberen over te brengen dat Jezus is gestorven aan het kruis als offer voor ons allemaal. Dat is natuurlijk een hele omslag in hun cultuur, maar het zou mooi zijn wanneer mensen daardoor weer een toekomstperspectief krijgen.”

Armoede om de hoek
“Wat een verschil hè?”, overdenkt Wim. “Kijk je nu ook anders naar Nederland?”, is hij benieuwd. Dat doet Nynke zeker, en niet alleen naar hoe wij als Nederlanders leven maar vooral ook naar haar eigen bijdrage aan de maatschappij: “Ik deed de ALO en dacht opeens: ik ben hier een handstand aan het oefenen, terwijl er elders mensen in extreme armoede leven.’” Dat versterkte haar twijfel over de juistheid van haar studiekeuze. Ze hakte de knoop door en besloot om Social Work te gaan studeren, om zich op een andere manier met het welzijn van mensen bezig te kunnen houden.
Mooi, vindt Wim. Want als budgetconsulent ziet hij de vaak onzichtbare armoede die zich om onze spreekwoordelijke hoek bevindt. Hij kijkt eens om zich heen: “Deze kerk ziet er natuurlijk erg mooi uit: nieuwe verlichting, instrumenten… Maar dat geld hadden we ook kunnen besteden aan mensen die het minder goed hebben.” Het zijn dezelfde soort gedachten die Nynke ook steeds vaker heeft: “Ik vind dat ik best wel wat dingen kan laten, sommige uitgaven zijn niet écht nodig.” Ze heeft daarvoor een extra motivatie, want in 2020 wil ze nóg een Muskathlon lopen.

Wim Tuma

Draagplicht voor de buren
In onze welvarende samenleving is het steeds vaker zo dat mensen iets terugverwachten, ziet Nynke. Iets voor niets doen, dat gebeurt eigenlijk nog te weinig. “Ken je het begrip noaberschap?”, vraagt Wim. Nynke schudt haar hoofd. “Dat houdt in dat je bepaalde sociale verplichtingen hebt naar je buren. Op Terschelling is de draagplicht daar een mooi voorbeeld van. Wanneer daar iemand overlijdt, legt de buurman alle werkzaamheden neer en begeleidt hij de hele rouwperiode. De buren koken voor de nabestaanden, regelend de rouwkaarten en dragen de overledene naar zijn laatste rustplaats.”
In Indonesië is die onderlinge hulp er ook in sterke mate, vertelt Nynke. Heel anders dan in Nederland: “Hier houden we de deuren het liefst stijf dicht. Alleen de mensen die uitgenodigd worden komen binnen, bij wijze van spreken. Daar loopt iedereen gewoon binnen, die gastvrijheid is daar heel normaal.”

Armoede & betekenis
Wim hoort zijn lunchgenote aan, met verwondering: “Voor mij klink je bijna een beetje buitenaards. Je bent jong maar je praat met heel veel volwassenheid. Volgens mij laat deze ervaring je nooit meer los.” Aan de andere kant van de tafel verschijnt een vastberaden glimlach: “Nee, dat hoop ik van harte.”
Omdat deze jonge vrouw zo van betekenis wil zijn – en al is – wil Wim nog één ding weten: “Kunnen mensen die in armoede leven ook van betekenis zijn?” Daar hoeft ze niet lang over na te denken: “De mensen die daar in armoede leven, zijn voor mij van grote betekenis geweest. Zij hebben mijn ogen geopend. Hun dankbaarheid voor de kleine dingen, daar kunnen wij nog héél veel van leren.”
Iedereen kan iets bijdragen aan de wereld, dat maakt het verhaal van Nynke wel duidelijk. Dat hoeft niet in het grote te zitten, niet iedereen hoeft een marathon aan de andere kant van de wereld te lopen. Het kan zitten in het kleine en alledaagse. Nynke sluit de lunch dan ook af met een boodschap voor iedereen: “Wees een bruggenbouwer, op jouw eigen manier.”

Inschrijven nieuwsbrief

Iedere maand sturen we je een nieuwsbrief met de nieuwste lunchverhalen. Blijf volledig op de hoogte en lees meer over onze lunchpartners, hun kijk op welvaart en welzijn en hun visie op de toekomst omtrent deze thema’s.