“Het leven wordt meer waard door dingen die je meemaakt”

Samen hebben ze zojuist naar een lunchconcert geluisterd in de Oosterpoort in Groningen. Nog wat nagenietend van de muziek, zitten Corry Heidanus-Wijkstra (telefoniste/receptioniste bij Kompas Zuidlaren) en Paul Heidanus (woordvoerder & coördinator binnen de afdeling Communicatie bij de politie Noord-Nederland) bij elkaar. Ze hebben het over welzijn en welvaart. Hoe hij daar tegenaan kijkt als persoon en als vakman, wil Corry van haar zwager weten.

“Wij kunnen iets voor mensen betekenen?”
Maar eerst even iets over zijn achtergrond: Paul begon ‘op straat’ als politieagent en leerde daar wat dit werk aan ‘mooie en ook triestige dingen’ met zich meebrengt. Na ook een aantal jaren rechercheur geweest te zijn, maakte hij heel bewust de overstap naar de communicatieafdeling: “Communicatie trok mij eigenlijk altijd al. Het is best een verantwoordelijkheid om een verhaal zodanig te brengen, dat je de belangen van de organisatie, van onderzoeken én betrokkenen voor ogen houdt. Je moet je woorden wegen.” Dat is een kwestie van vallen en opstaan, heeft Paul gemerkt: “Je maakt natuurlijk wel eens een uitglijder, maar daar word je uiteindelijk beter van. Ik kan nu – meer dan voorheen – met minder woorden hetzelfde vertellen.” De organisatie waar hij dat voor doet, is bepalend voor zijn gevoel van voldoening: “Wij van de politie kunnen écht iets betekenen voor mensen. Geen hersencel die erover peinst om te gaan werken voor een commercieel bedrijf.”

IETS VAN JE LEVEN MAKEN
“Heb je zelf altijd invloed op een goed en gezond leven?”, vraagt Corry aan haar zwager. Niet per definitie, vindt die: “De één rookt stug door en wordt 96, de ander leeft gezond en krijgt kanker. Daar heb je niet alle invloed op. Waar je wél invloed op hebt, is om iets van je leven te maken en gezond te leven. Dat neemt niet weg dat ook ik graag een biertje of wijntje drink en af en toe uit de band spring. Ik hoop dat ik gezond oud mag worden, nu tot mijn 52 e lukt dat heel goed.” Maar niet alleen zijn eigen gezondheid is bepalend: “Wanneer het goed gaat met de mensen van wie ik houd, werkt dat ook door op hoe ik me voel. Familie is voor mij heel erg belangrijk.” Dit gesprek en concertbezoek met zijn schoonzus zijn voor hem dan ook meer dan de moeite waard.

Paul Heidanus

Lekker in je vel
Daar komt al een stukje welzijn om de hoek kijken, constateert Corry. “Hoort welvaart daar onlosmakelijk bij of staat dat er los van?’, vraagt ze zich af. Voor Paul begint het met welzijn: met je gezond voelen en lekker in je vel zitten, zegt hij bijna zonder erover te hoeven nadenken. Een gezond mens heeft vele wensen. Iemand die ziek is, heeft er slechts één. “Met gezondheid en welzijn leg je de basis voor bijna alle andere dingen. Wanneer je daarnaast ook een goede baan hebt, leuke dingen kunt doen en op vakantie kunt, is dat een mooie aanvulling. Maar zonder welzijn heb of voel je die welvaart niet.”
Hij is opgegroeid in een gezin met zes kinderen. Samen met zijn vijf broers moesten ze leren te delen: “Zakgeld kreeg ik heel beperkt, luxe kenden we niet en onze vakanties beperkten zich tot Nederland. Dat heeft mij als persoon wel gevormd. Ik zal nooit iets kopen omdat er een status aan hangt, ik koop vooral dingen die ik nodig heb of leuk vind. Ik vind mijzelf geen big spender, hoewel ik me realiseer dat ik in welvaart leef.”
Met die achtergrond vindt Paul het prachtig om naar Italië op vakantie te gaan, maar dat verder weg je niet per definitie gelukkiger maakt: “Het leven wordt juist meer waard door de dingen die je meemaakt”, stelt hij. “In hele arme landen zie je mensen met weinig bezittingen soms minstens zo gelukkig zijn als de rijkste mensen in Nederland. Het geluk zit uiteindelijk niet in die dure auto of de nieuwste spelcomputer.” Maar de woordvoerder realiseert zich tegelijkertijd dat hij dit vanuit een luxepositie kan zeggen. Hij en zijn vrouw hebben beide een goede baan, maar toch: “Wanneer we allebei de helft minder verdienden, zouden we niet minder gelukkig zijn. Van welvaart kun je pas echt genieten wanneer je lekker in je vel zit en de vele dingen die je meemaakt met elkaar kunt delen.”

“In een wereld vol geschreeuw, val je veel meer op wanneer je soms even stil bent en niet direct oordeelt.”

Meer luisteren, minder snel oordelen
Teruggrijpende op het concert van zo pas, snijdt Corry het onderwerp ‘muziek’ aan. Voor haar een belangrijk element in haar leven: ze zingt in het Noord Nederlands Concertkoor. Ook voor Paul is het onmisbaar: “Er gaat geen dag voorbij zonder muziek. Zonder dat, zou de muziek ook figuurlijk uit mijn leven zijn.” Luisteren is voor hem essentieel, naar muziek en naar wat een ander te vertellen heeft. Iets wat veel mensen in deze tijd van social media meer en meer lijken te verleren: “Een oordeel is steeds sneller geveld. Dat maakt dat de vaardigheid van luisteren steeds belangrijker wordt. In een wereld vol geschreeuw val je veel meer op wanneer je soms even stil bent en niet direct oordeelt.”
In zijn dagelijks werk merkt Paul ook dat men zich snel een oordeel vormt over feiten. Hij neemt het daarin op voor anderen, waaronder zijn collega’s: “Vaak wordt uit het oog verloren dat er achter die feiten gewoon een persoon zit. De politie werkt in een glazen huis: iedereen ziet wat we doen. Maar laten we niet vergeten: politiemensen zijn óók gewoon mensen.”

Corry Heidanus-Wijkstra

“Door wat ik meemaak, zie ik hoe ik het zelf heb getroffen”
In dat werk krijgen Paul en zijn collega’s te maken met een breed scala aan mensen: drugsverslaafden, kruimelcriminelen, mensen die om welke reden dan ook de fout in gaan. Wat die reden en wat het vergrijp ook is, Paul heeft – als agent, rechercheur en woordvoerder – altijd dezelfde insteek: “Iedereen behandel ik met respect. Daarom probeerde ik bijvoorbeeld altijd op een goede manier contact te leggen met een verdachte. Een sigaretje of een kop koffie was bij mij geen onderhandeling, die kreeg de verdachte gewoon. Met stroop bereik je meer dan met azijn, ook in het verhoor. Ik had daarbij altijd één doel voor ogen: de waarheid boven tafel krijgen. Dan helpt een goed contact met de verdachte zeer.”
In het licht van welzijn en welvaart neemt Corry drugsverslaafden als voorbeeld: “Zij zijn afhankelijk van drugs en dus van geld. Is voor hen welvaart dan belangrijker dan welzijn?” Vanuit die afhankelijkheid van drugs gaan ze vaak keer op keer weer in de fout, ziet Paul in de praktijk. Het lukt deze mensen niet goed hun eigen welzijn te organiseren: “Voor hen is het enorm moeilijk om in hun eigen levensonderhoud te voorzien, om relaties aan te gaan. Dat is een leven dat zo ver van jou en mij af staat…” Niet iedereen heeft even veel geluk gehad, realiseert hij zich: “Ik voel me een bevoorrecht mens. Ik ben in een beschermde omgeving opgegroeid. Als broers corrigeerden we elkaar aan de ene kant, aan de andere kant ware we ook elkaars vrienden, voorbeeld en steun. Ik realiseer me dat ik het als mens buitengewoon heb getroffen.”

 

Lees ook deze lunchverslagen