“Op je werk moet je het gewoon goed hebben”

Een vlak waar welvaart en welzijn elkaar onvermijdelijk raken, is op het werk. De plek waar veel mensen een groot deel van hun leven doorbrengen, is echter ook regelmatig een bron van stress. Hoe zorg je tóch voor welzijn op de werkvloer? Twee HR-managers laten hun gedachten de vrije loop in het Asser bos. Met een klein uitstapje naar de Molukken.

Nostalgie & welvaart in het Asser bos
Het is levendig in het duurzaamheidscentrum in Assen: kinderen lopen rond of zitten aan tafel en vertellen met een mond vol muffin wat ze zojuist allemaal hebben gedaan, er klinkt zacht gerinkel van servies. De kozijnen omlijsten de herfstkleuren van het Asser bos. “Waarom wilde je hier afspreken?”, vraagt Christine Albers, directeur HR bij Kompas Zuidlaren. Tegenover haar zit André Nederhoed, teammanager bij de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland. “Omdat hier van alles gebeurt op het gebied van duurzaamheid.” Want daar heeft hij iets mee, en dan in het bijzonder de duurzaamheid van mensen. “Het restaurant wordt bijvoorbeeld gerund door mensen met een beperking. Maar je ziet hier ook een schoolklas die van alles leert en ervaart over duurzaamheid”, kijkt André geïnspireerd om zich heen.
Het is tegelijkertijd een teken van welvaart, vindt hij: “Dat we zo’n duurzaamheidscentrum hebben, is een vorm van luxe. En kijk eens naar dat bos! Dit voelt voor mij echt als welvaart.” Christine knikt en geniet, voor haar is dit bekend terrein: “Voor mij is dit ook een stukje nostalgie, heerlijk.” Ze kennen elkaar van het vorige werk van André, die 28 jaar bij de Sociale Verzekeringsbank werkte. “Leuk om weer bij te praten”, stellen ze beide vast. 

André Nederhoed - Kompas ZuidlarenAndré Nederhoed

Vakantie versus overleven
Nederland is een welvarend land, constateert André. Dat realiseerde hij zich eens te meer toen hij vorig jaar met zijn gezin naar de Molukken ging, het thuisland van zijn vrouw. “Dan word je even flink met je neus op de feiten geduwd. Wat voor ons normaal is, daar moeten zij het zonder stellen. Terwijl wij weer thuis komen en elkaar aankijken ‘waar gaat de volgende reis naartoe?’, zijn vakantie of sparen, dingen die niet in hun repertoire voorkomen. Zij moeten overleven.”
Christine kijkt peinzend voor zich uit: “Misschien is ‘bezig zijn met welzijn’ ook wel een teken van welvaart. Wie minder bedeeld is, heeft überhaupt niet de luxe om daarover na te denken.” Haar tafelgenoot knikt, zich het geluk realiserend van welvaart voor de gezondheid: “Vorig jaar ben ik geopereerd – ik heb hartritmestoornissen – en dat was een vanzelfsprekendheid. Maar op een plek als de Molukken overlijd je aan aandoeningen waarvoor bij ons de behandelingen voor het oprapen liggen.”
Ondertussen wordt thee geserveerd met gember, de honing mooi geserveerd in een eierdopje. Beide voelen zich op hun eigen manier rijk.

“Dat ik word geopereerd aan mijn hartritmestoornissen, is hier een vanzelfsprekendheid.”

Gelukkig in je werk
Hun gesprek belandt weer op Nederlandse bodem, bij één van de dingen waar het hart van André ligt: zijn werk. Als HR-manager is hij mateloos geïnteresseerd in ‘de mens’ in relatie tot diens werk. “Wanneer je mensen vraagt waar ze in hun werk nu het meest gelukkig van worden, zijn dat dingen als vrijheid en plezier. En aandacht”, voegt hij eraan toe, “dat er écht naar je geluisterd wordt.” Hij voelt zich dan ook mede verantwoordelijk om dat zo goed mogelijk te organiseren. “Want werk is een groot deel van je leven. Dus daar moet je het goed hebben.”
Dat lukt uiteraard niet overal, al is daar ook enige relativiteit in aan te brengen, weet Christine: “De krant berichtte laatst over de hoge werkdruk die wij in Nederland ervaren. Maar buitenlanders blijken dat als een absoluut luxeprobleem te zien, omdat wij in Europa het land zijn met de minste arbeidsuren.” André ziet daar wel kansen: “Wanneer mensen niet goed in hun vel of op hun plek zitten, moet je kijken naar de onderliggende reden. Wanneer je dat bespreekbaar maakt en er samen aan werkt, kan dat in veel gevallen voorkomen dat mensen overwerkt raken of ziek worden.”
Dan wordt de zevenbladsoep geserveerd. “Eet smakelijk!”, zegt de serveerster vrolijk. En dat doen ze. Beide zijn even stil, genietend boven hun dampende bord.

Christine Albers - Kompas ZuidlarenChristine Albers

De boot missen
Onze welvaart heeft invloed op ons werk, ziet André. Dat heeft voor- maar zeker ook nadelen: “Steeds meer mensen kunnen de snelheid van – vaak digitale – ontwikkelingen niet bijbenen. Die missen de boot.” Hetzelfde ziet Christine bij cliënten van Kompas Zuidlaren: “Voor wie onder bewind staat is de wereld van regels en voorwaarden zó complex geworden, dan red je het niet met alleen lagere school. De groep die daarop afhaakt groeit, de overheid creëert daarmee echt een probleem.”
Daar moeten werkgevers in begeleiden, vindt André: “Je kunt als organisatie zeggen ‘het is zoals het is’. Maar je kunt mensen ook helpen om mee te groeien met de veranderingen. Dat zal niet iedereen lukken, maar je moet érgens beginnen. Je moet er toch voor elkaar zijn in dit land?”

“Je kunt als organisatie zeggen ‘het is zoals het is’. Maar je kunt ook je mensen helpen mee te groeien met de veranderingen van deze tijd.”

Goed werkgeverschap
Leeftijd en werk lijken op gespannen voet met elkaar te staan. Zelf switchte André rond zijn 50e van baan, omdat het ‘op die leeftijd nog wel lukt’. Maar Christine trekt die uitspraak in twijfel: “Zou het je over een paar jaar niet óók lukken? Wanneer je maar gelooft in jezelf en dat ook uitstraalt, dan kom je heel ver.”
Daarnaast is fit en gezond blijven ook een factor die meespeelt om het zo lang mogelijk goed te hebben op je werk. Daar heeft de werkgever eveneens een taak, vindt André: “Vanuit goed werkgeverschap moet je je mensen ondersteunen. Door het gesprek aan te gaan over gezondheid maar ook door het goede voorbeeld te geven. Zo ging ik op mijn vorige werk regelmatig even werken aan het sta-bureau. Dat trok anderen over de streep.”
Dat een zetje in de rug kan helpen, zag Christine op háár werk, waar twee collega’s een workshop ‘stoppen met roken’ kregen aangeboden: “Het waren verstokte rokers, maar nu, een paar jaar later, zijn ze nog steeds gestopt.”
In vorm blijven, dat is de kunst: “Ik heb nog even te gaan tot mijn 68e”, kijkt André vooruit. “Soms vraag ik mezelf wel af: hoe ga ik dat doen? Hoe zorg ik dat ik dan fysiek en mentaal nog fit ben? Wanneer je dát voor je mensen kunt organiseren, dan gaat het écht over welzijn in een organisatie.”

Ze kijken naar de kinderen die verderop aan het spelen zijn, met elkaar lachen. “Ons vak wordt vaak gezien als heel serieus”, bedenkt Christine zich. “Dat is het natuurlijk voor een belangrijk deel, maar humor is toch ook heel belangrijk. Dat delft in alle ernst nog wel eens het onderspit.” Aan de andere kant van de tafel wordt driftig geknikt: “Precies. Plezier hebben met elkaar is superbelangrijk, in elk vak. Je brengt zoveel tijd met elkaar door… Wanneer de sfeer goed is, is de kans op een burn-out een stuk kleiner. Daar ben ik van overtuigd.”
Ze praten in alle luchtigheid nog even na, de vakgenoten. Lopen daarna door het Asser bos, wind door het haar en in het hoofd. Want ook dat doet de geest goed.

 

Inschrijven nieuwsbrief

Iedere maand sturen we je een nieuwsbrief met de nieuwste lunchverhalen. Blijf volledig op de hoogte en lees meer over onze lunchpartners, hun kijk op welvaart en welzijn en hun visie op de toekomst omtrent deze thema’s.