“Iets om trots op te zijn, dat maakt gelukkig”

Ze zijn collega’s: Janet Pater werkt op de administratie bij Kompas Zuidlaren en Margreet Oosterhuis is mentor bij Kompas Mentorschap. Hun werkgebieden raken elkaar op het snijvlak van welvaart en welzijn, zo lijkt het. De één richt zich op de financiën, de ander op het welbevinden van de cliënt. Alhoewel: is het wel zo zwart-wit? Op één van de meest geliefde plekken van hen beide, hebben ze het erover.

Overdenkingen langs de Drentse Aa
De zon schijnt over het stroomdallandschap van de Drentse Aa. Hoewel de buienradar straks regen voorspelt, zitten beide vrouwen buiten te genieten van de natuur. “Een beter plekje had je niet uit kunnen uitzoeken Janet!”, glimlacht Margreet tevreden. “Tja, wanneer je hier zit dan is welzijn niet zo moeilijk hè?”, legt Janet direct de link naar het hoofdthema. Margreet heeft net een broodje opengesneden en kijkt peinzend naar het soort beleg dat ze erop zal doen. Ze knikt bij de constatering van haar lunchgenoot en collega. “Zeker met déze plek heb ik iets. Dit is de plek waar mijn paard stond en waar ik veel hebben gereden.”

Kijkend naar haar werk, is de combinatie van welzijn en welvaart één van de redenen waarom ze met het mentorschap is begonnen: “Welzijn heeft altijd raakvlakken met welvaart. Ik vind het mooi dat Kompas Zuidlaren beide kanten heeft: dat we zowel de financiële alsook de persoonlijke belangen beschermen van mensen die dat nodig hebben. We noemen het niet voor niets financiële zórgverlening.”

MENTORSCHAP: WAS IS HET?
In een hulpverleningssituatie zijn mensen kwetsbaar. Een mentor kan dan een enorme steun zijn. Het mentorschap door de mensen van Kompas Zuidlaren richt zich op alle niet-financiële zaken. De mentor komt op voor de belangen van de cliënt, is regisseur in diens welbevinden en bewaakt zijn of haar welzijn.
Als wettelijke vertegenwoordiger en belangenbehartiger is de mentor bevoegd om beslissingen te nemen. Wanneer het nodig is, handelt de mentor uit naam van de cliënt. Daarom willen de mentoren van Kompas Zuidlaren elke cliënt eerst goed leren kennen.

Janet PaterJanet Pater

Meer dan primaire levensbehoeften
Janet pakt er direct een kaartje met een stelling bij die daar perfect op aansluit: “Zorgverleners zijn er voor het welzijn, bewindvoerders voor de welvaart.”
“Met die stelling ben ik het niet helemaal eens”, reageert Margreet, op een manier die doet vermoeden dat ze het er meer dan ‘niet helemaal’ mee eens is. Janet begrijpt wat haar collega bedoelt: “Het raakt elkaar juist zo mooi hè?” Margreet knikt: “Ja, dat vind ik ook. Ik vind ook dat welvaart breder is dan alleen maar de primaire levensbehoeften. Het gaat er ook om in hoeverre iemand kan meedoen in de maatschappij. Wanneer dat niet lukt zoals je graag wilt, hoe ga je daar dan mee om?”

Ondertussen zoomt de fotograaf in op beide dames. Ze moeten er bijna wat verlegen van lachen: “Het is zo lastig eten wanneer er foto’s worden gemaakt.” Fotograaf Jan stelt ze gerust en klikt door. Beide vrouwen raken al snel weer in gesprek en vergeten te poseren.

Dromen najagen
“Wat is voor jou onbetaalbaar?”, wil Janet weten. “Uiteindelijk natuurlijk je gezondheid. Wanneer je van dichtbij meemaakt dat mensen ziek zijn, dan blijkt al het andere toch minder belangrijk dan je in eerste instantie dacht.” Margreet komt ook weer terug op wat ze zojuist zei: het meedoen in de maatschappij. “Wanneer je een passie hebt én de middelen om daar iets mee te doen, dat is ook onbetaalbaar. Als iemand noodgedwongen in een uitkeringssituatie zit en bepaalde dromen moet laten varen dan is dat heel pijnlijk. Als mentor vind ik het dan ook heel mooi om te kijken naar wat dan nog wél kan.”
Janet slaat een vlieg van de brie. Margreet vervolgt: “Dat is eigenlijk ook wat ik onbetaalbaar vind: dat ik binnen Kompas Zuidlaren de mogelijkheid heb gekregen om me te ontplooien, om het mentorschap op te mogen zetten. Geweldig om je dromen te kunnen najagen.”

Margreet Oosterhuis en Janet PaterMargreet Oosterhuis (l)

Energiegevend
Nog een kaartje met een vraag: “Wat geeft je energie en wat kost je energie?” Margreet denkt even na: “Het geeft mij energie wanneer ik samen met een cliënt diens persoonlijke doelen kan nastreven. Dat iemand bijvoorbeeld graag weer zelfstandig wil wonen en dat ik bij die belangrijke stappen kan ondersteunen. En wat mij energie kost? Poeh…” Ze kan het even niet bedenken. “Wellicht wanneer je iets niet voor elkaar kunt krijgen bij een instantie?”, helpt Janet haar. Haar collega schudt haar hoofd: “Ook wanneer dat uiteindelijk wél lukt, geeft me dat voldoening.” Er schiet haar ten slotte toch iets te binnen: “Wanneer ik samen met een cliënt een doel niet behaal. Daar heb ik dan wel even last van.”

“Wanneer je geen mensen om je heen hebt die jou steunen in wat je nodig hebt, dan kan het leven knap lastig zijn.”

Eenvoudige kinderfeestjes
Het antwoord op de uitspraak die Janet vervolgens neerlegt: “Geld is belangrijk voor mij”, lijkt een open deur. Toch vindt Margreet het een goede stelling, zegt ze. “Daar worden we in ons werk dagelijks mee geconfronteerd. Kijk ik naar mezelf, dan ben ik wel blij met wat ik van huis uit heb meegekregen. Van mijn ouders leerde ik dat je met weinig financiële middelen wel het onderste uit de kan kunt halen. Dat je daar creatief in kunt zijn.” Ze leerde dat geluk niet zit in de hoeveelheid geld: “Denk ik aan mijn eigen kinderfeestjes en de eenvoud daarvan, dan herinner ik me vooral hoe ik daar ontzettend van heb genoten.”
Die creativiteit is volgens Margreet een geluksfactor: “Ik denk dat wanneer de bomen niet tot in de hemel groeien, dat je creatief wordt. Dat draagt bij aan je geluk, het geeft je iets om trots op te zijn.”

Geluk op je pad
“Is geluk iets wat je kunt afdwingen?”, wil Janet weten. Margreet, direct: “Nee. Je kunt zeker sturing geven maar geluk kun je nooit helemaal afdwingen. Geluk is soms ook iets wat op je pad moet komen. Wat je daar vervolgens mee doet, daar heb je in meer of mindere mate invloed op. Daarbij is je vangnet heel belangrijk: mensen waarop je kunt terugvallen. Als mentor komen wij bij mensen die dat vangnet niet hebben. Wanneer je geen mensen om je heen hebt die jou steunen in dat wat je nodig hebt, dan kan het leven knap lastig zijn.”
Ze merkt dat er veel behoefte is aan mentoren: “Er zijn toch best veel mensen zonder steunend netwerk. Die wel een hulpvraag hebben maar niemand in hun omgeving die dat voor hen kan oppakken. Als er dan een mentor is die jou ‘ziet’ in jouw hulpvraag en daar lijnen in uitzet, dat is een hele mooie rol. Dat maakt dat ik elke dag zin heb om naar mijn werk te gaan.”

In de verte laat een schaap zich klaaglijk horen. Een duif koert tevreden. Twee vrouwen zijn zich weer heel bewust van hun eigen welzijn en welvaart, van het geluk dat ze op verschillende momenten mogen ervaren. En de regen, die laat nog even op zich wachten…

 

Lees ook deze lunchverslagen