“Vrijheid, dat is onze luxe”

Zij komt van oorsprong uit het bankwezen, hij werkte op een groot accountantskantoor. Dus ze weten hoe het is wanneer alles om cijfers en geld draait. Des te groter is het contrast met het leven dat ze nu leiden. Yvonne Sibering en Ria Sikkema, budgetconsulenten bij Kompas Zuidlaren, lunchen met wereldreizigers Cees en Cara Doggen.

Tevreden voor de camper
Hoewel er een redelijke wind staat, zit het viertal te lunchen voor de camper van Cees en Cara. Dat vinden ze het fijnst: buiten. En de camper is eigenlijk hun tweede huis, hij bracht hen over een groot deel van de wereld. Ondertussen blaft hun hondje vrolijk alsof hij wil zeggen ‘ik ben er ook!’. Yvonne legt uit waarom ze juist hén heeft gevraagd voor een lunch waar het gespreksonderwerp ‘welzijn en welvaart’ is: “Jullie hebben zoveel van de wereld gezien, ook arme landen. Ik ben dan benieuwd: zijn de mensen daar nou minder gelukkig dan bij ons?” “Meer”, zegt Cara stellig. “Mensen zijn daar over het geheel genomen meer gelukkig dan wij hier. En met minder.” De term ‘geld maakt niet gelukkig’ lijkt in de optiek van de wereldreizigers zeker op te gaan. Terwijl we al in relatieve weelde leven, willen we alleen maar meer: “Ondertussen blijven we maar klagen”, constateert Cees. “Bezit lijkt ontevredenheid en veeleisendheid in de hand te werken.”

Lunch Cees en Cara Doggen

Derdehands keuken en geen airco
Yvonne legt een stelling voor: “Geld is belangrijk voor mij”. Het antwoord laat zich raden: “Nee, daar geven wij helemaal niets om. We hebben geen hoog inkomen en niet veel vermogen. Een heel klein huisje en een camper, zonder nieuwe meubels of luxe producten”, illustreert Cees hun leven. Ze hebben onlangs een derdehands keuken geïnstalleerd, vertelt Cara. “Die heeft al heel wat huizen gezien en nu staat hij bij ons. Mensen willen vaak nieuwe meubels omdat hun smaak verandert. Maar als ze nog goed zijn dan maken wij er graag weer gebruik van. Kun je lekkerder eten in een nieuwe keuken? Dat zegt ons helemaal niets, luxe.” Ook een airco in de camper is een luxe die ze zichzelf niet permitteren. Al reden ze in landen als Iran waar het soms wel 47 graden kan worden. “Gewoon, raampje open”, zegt Cara nuchter.

“Het is een kwestie van durven en doen. Niet denken ‘dat komt later wel’. Nee, die stap gewoon zetten.”

Een kwestie van durven en doen
“Vrijheid, dát is onze luxe”, knikken beide. “En reizen is vrijheid.” Het willen ontdekken en rondtrekken heeft er eigenlijk altijd al wel ingezeten, vertelt Cara. “Eerst deden we alles op de motor, tot ik reumatische klachten kreeg. Toen is de camper gekomen.” Op de vraag wat voor haar onbetaalbaar is, is het antwoord dan ook ‘gezondheid’. Daar ligt ook wel de basis van hun drijfveren, blijkt wanneer Yvonne haar bewondering uit: “Zo mooi om te zien hoe jullie je hart volgen, prachtige reizen maken en ervaringen opdoen”. “Het is een kwestie van durven en doen”, zegt Cara als vanzelfsprekend. “Niet denken ‘dat komt later wel’. Nee, die stap gewoon zetten.”
En misschien is het inderdaad soms zo simpel, zitten we vooral onszelf in de weg wanneer het om het realiseren van dromen gaat.

Cees en Cara DoggenCees (rechts) en Cara (2e van links) Doggen

Een mens kan niet alleen leven
Ze proberen zo vrij mogelijk te denken en te zijn, daarom hangen Cees en Cara geen religie of politieke stroming aan. Ze noemen zichzelf wereldburgers en snappen dan ook niets van mensen die vluchtelingen uit ons land willen weren. Welzijn geldt voor iedereen en houdt niet op bij de grens, je hebt daar elkaar voor nodig, vindt Cees. “Welzijn is voor mij een goed geregelde samenleving, waar je je kunt ontplooien en goed kunt samenwerken. Ken je de slotscène van Into the wild? Daarin realiseert de hoofdpersoon – een reiziger die alles achter zich heeft gelaten en zonder bezit alleen op reis gaat – zich plotseling: ‘een mens kan niet alleen leven’. Hij realiseert zich dat helaas te laat, maar ik vind het wel heel mooi, die conclusie.”

Vanzelfsprekende vrijgevigheid
“Ook dat heeft weer niets met geld te maken hè?”, constateert Yvonne. “Absoluut niet”, reageert Cara. Ze houdt van de eenvoud van het reizen: “Op onze reizen vallen we soms kilo’s af door veel buiten en in beweging te zijn. En in veel landen is het eten toch een stuk minder overdadig dan hier.” Desondanks komen ze veel vrijgevigheid tegen onderweg. “Waar mensen minder hebben, geven ze meer weg. Krijg je in Nederland bij wijze van spreken een handje pistachenootjes aangeboden, in Iran krijg je direct een hele zak vol.”
“Waar ligt dat nou aan?”, wil Yvonne weten. Cara denkt dat de islam daar een belangrijke rol in speelt: “Hun geloof is toch echt anders dan veel mensen hier denken. Ze zijn respectvol en hebben oog voor hun medemens. Negatieve ervaringen? Helemáál niet”, benadrukt ze met langgerekte toon.

Yvonne Sibering en Ria Sikkema
Yvonne Sibering (midden) en Ria Sikkema (rechts)

Een broer in een eigen wereld
Welvaart en welzijn komen ook in hun leven in Nederland samen. Cees is mentor en bewindvoerder voor zijn broer, die het grootste deel van zijn leven in een psychiatrische instelling verblijft. “Hij zit gevangen in zijn eigen wereld op een verschrikkelijke manier. Of hij er gelukkig is, in zijn eigen wereld? Ik heb geen flauw idee, werkelijk niet.” Het is even stil. “Je zou wensen van wel, maar ik vermoed van niet”, overpeinst Cara.

Ondertussen genieten ze met elkaar van de lunch, smeren nog een boterham. “Dit is toch ook welvaart en welzijn hè?”, verzucht Yvonne. Haar collega Ria en het reizigerspaar knikken, deels met volle mond terwijl de wind door hun haren waait. Er vliegt een vogel over en de hond slaat aan. Blaft met de blik op de lucht gericht.

Energie
Nog één vraag tot slot, besluit Yvonne. “Wat geeft je energie en wat kost je energie?” Cara hoeft niet lang na te denken: “Zeurende mensen, die kosten mij energie. Die alles hebben, maar voor wie het nooit genoeg is.” Wat haar energie geeft, weet ze ook direct: “Een mooie dag of wanneer ik ’s ochtends de hond uitlaat en iemand groet me. Die hele kleine dingen. Zingende vogels… Dan kun je er weer een hele dag tegen.” Cees bekijkt het praktisch: “Je kunt negatieve energie ook omzetten naar iets positiefs. Door te denken: ‘zo kan het niet langer!’ en daar dan iets mee doen.”
Yvonne en Ria komen weer uit op de conclusie die ze eerder al hadden getrokken: “De dingen waar je energie van krijgt, kosten eigenlijk niets.” De wereldburgers knikken eensgezind: “Nee, inderdaad!”

Het tafeltje wordt ingeklapt, de stoelen opgeborgen. Op naar weer een nieuwe bestemming, naar nieuwe ervaringen en ontmoetingen. Want die zijn onbetaalbaar, weten Cees en Cara…

 

Lees ook deze lunchverslagen